του Μανόλη Μπουχαλάκη
Ποιός θα το έλεγε πως η πρώην αρχαία Περσία θα πρωταγωνιστούσε ξανά σε νέα "επεισόδια" της παγκόσμιας ιστορίας.
Είναι ένα deja vu, μια "επανάληψη" που δεν θα έπρεπε να συμβαίνει.
Αυτή τη φορά το σημερινό Ιράν δεν έκανε εκστρατείες κατάκτησης με Δαρείο, Ξέρξη ή Μαρδόνιο.
Όμως, έπεσε πάνω του ο άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ σαν την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Άν κανείς αναζητήσει την αιτία αυτού του πολέμου, ο οποίος μπορεί να κρατήσει πολύ καιρό και να ταλαιπωρήσει δεκάδες χώρες πέραν αυτών του Περσικού Κόλπου και της Αραβικής Χερσονήσου, θα πάει πιθανόν στο 1979 και στην Ισλαμική Επανάσταση.
Η έλευση του Χομεϊνί, η επί μακρόν ομηρία των Αμερικανών διπλωματών, η στήριξη του Σαντάμ Χουσεϊν από τις ΗΠΑ στο μακρόχρονο πόλεμο Ιράν - Ιράκ, όλα συνηγόρησαν στο να δημιουργηθεί χάσμα μεταξύ του θεοκρατικού καθεστώτος και της Δύσης.
Η Ρωσία έσπευσε να προσεταιριστεί το Ιράν όπως και η Κίνα διότι η θέση του ευνοούσε τους ενεργειακούς διαδρόμους της Ασίας και του Καυκάσου. Η Τουρκία θεώρησε πως ο πολιτικός προσανατολισμός της Σιιτικής πλειοψηφίας του έρχεται πιο κοντά στη δική της κοσμοθεωρία και ας επαγγέλλεται ένα μετριοπαθέστερο Σουνιτικό Ισλάμ.
Με άλλα λόγια, το Ιράν είχε τη θέση του και το ρόλο του στην περιοχή. Και σαφή στήριξη για ποικίλους λόγους όπως αναφέραμε.
Δυστυχώς, η ρητορική των ηγετών του καθεστώτος ήταν παραπάνω από εχθρική για το Ισραήλ και την Αμερική. Στήριξαν τρομοκρατικές ομάδες όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ, ενώ συντηρούσαν τον εξτρεμισμό και την ένοπλη βία.
Η μεγάλη τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς τον Οκτώβρη του 2023 ήταν η θρυαλλίδα που έκανε την υποβόσκουσα ένταση να τιναχτεί στον αέρα. Το Ισραήλ σκέφτηκε πως είναι μια ιδανική ευκαιρία να πάψει να στοχοποιείται από το Ιράν και τους δορυφόρους του.
Με αφορμή και τις φήμες που έλεγαν πως το Ιράν ήταν στα πρόθυρα ανάπτυξης ατομικής βόμβας, ο Ντόναλντ Τραμπ πείστηκε για να δώσει το πράσινο φως για εκκαθάριση του χρονίζοντος ζητήματος.
Δυστυχώς όμως, ακόμη και όταν τελειώσει αυτός ο πόλεμος, η Ιστορία θα κάνει τους γνωστούς της κύκλους. Νέες γενιές ανθρώπων θα μεγαλώσουν σκεπτόμενοι πως η Δύση είναι έτοιμη να σκοτώσει και να αφανίσει λαούς στην περίπτωση που δεν γίνουν τα χατήρια της.
Διότι, και εδώ είναι ένα μεγάλο επιχείρημα, οι σκεπτόμενοι άνθρωποι θα πουν πως το Ιράν δεν ήταν περισσότερο επικίνδυνο από ότι η Βόρεια Κορέα ή η πιο "mainstream" Κίνα. Πως η καταπίεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι τόσο διαδεδομένη ανά την υφήλιο που πλέον ψάχνει κανείς να βρει ποιοί ΔΕΝ κάνουν καταπίεση αντί για το ποιοί κάνουν.
Η Κίνα, η Β. Κορέα, το Πακιστάν, είναι χώρες που έχουν πυρηνικά όπλα και για τις οποίες ουδείς σκέφτηκε πως πρέπει να "τιμωρηθούν" με βομβαρδισμούς. Ούτε φαίνονται ιδιαίτερα προσηλωμένες στην ελεύθερη βούληση οι παραπάνω χώρες.
Καθεστώτα στρατιωτικά ή μοναρχικά έχουμε και στην Αφρική και στην Αραβική χερσόνησο. Ουδείς όμως ετοίμασε αεροπλανοφόρα και αντιτορπιλικά και F22 για να τα κτυπήσει. Μια κοπέλα με μαντίλα σε ένα κράτος του Κόλπου δεν μπορεί να θεωρηθεί λιγότερο ανελεύθερη, αν υιοθετήσουμε το μοντέλο των γυναικών της Δύσης, από μια Ιρανή.
Η εικόνα που εκπέμπεται είναι πως όλο αυτό το πρόβλημα υπάρχει λόγω της "βεντέτας" μεταξύ Ιράν και Ισραήλ - ΗΠΑ. Και επιχειρείται να κλείσει ένας λογαριασμός που άνοιξε το 1979.
Η ευχή του γράφοντος είναι να τελειώσει αυτή η παράνοια και ο Ιρανικός λαός να ζήσει σε ειρήνη με ένα μετριοπαθές καθεστώς που θα σέβεται τους γείτονες του, αλλά και που οι γείτονες του δεν θα ζητήσουν από αυτό να γίνει Ελβετία ή Μονακό. Οι εθνότητες, οι γλώσσες, οι θρησκείες και τα έθιμα των ανθρώπων που ζουν στην επικράτεια του πρέπει όλες να γίνουν σεβαστές.
Το ζητούμενο δηλαδή δεν είναι η εξουδετέρωση μιας "απειλής", αλλά η φροντίδα των Ιρανών για την επόμενη μέρα. Χωρίς "φυτευτούς" πολιτικούς, υιούς σάχηδων και μαριονέτες.
Προπαντώς να έχουμε υπόψη μας πως ο φονταμενταλισμός που επιχειρείται να εξαλειφθεί δια της βίας, θα βρει τρόπο να ανθήσει και στη χώρα που δέχεται επίθεση αλλά και αλλού.
Και μετά ίσως έχουμε επανάληψη της ιστορίας ως φάρσα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου