Προπολεμικές σκέψεις

 του Μανόλη Μπουχαλάκη

Ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν μοιάζει τετελεσμένο γεγονός. Οι υποτιθέμενες διαπραγματεύσεις δεν είναι διαπραγματεύσεις αλλά απαιτήσεις ενός νικητή προς ένα ηττημένο χωρίς πόλεμο. Αυτά δεν γίνονται όμως. Οπότε η Ιστορία μοιραία πορεύεται στο επόμενο κεφάλαιο της.

Το ερώτημα βέβαια παραμένει αν τελικά ένας ακόμη πόλεμος θα βοηθήσει την περιοχή να "εκδημοκρατιστεί" ή αν όλα γίνονται για να μην "φάει" το Ισραήλ καμιά μελλοντική ατομική βόμβα από το Ιράν και εξαφανιστεί από το χάρτη. Οι αναλυτές ποντάρουν στη δεύτερη εκδοχή, του ζητήματος μελλοντικής ασφάλειας του Εβραϊκού κράτους. 

Με βάση την ιστορία της Μέσης Ανατολής, μπορούμε με ασφάλεια να συμπεράνουμε πως αυτό που λέμε Δυτικού τύπου δημοκρατία δεν πρόκειται ποτέ να ευδοκιμήσει στην περιοχή. Οι πολλές φυλές, θρησκείες, πολιτικές επιδιώξεις, οι ποικίλες επιρροές από πολλά γειτονικά κράτη, κλπ, κάνουν το παζλ δισεπίλυτο.

Σε πολλές χώρες στο παρελθόν άνθισαν κινήματα ελευθερίας από τη νεολαία που ήθελε να ντύνεται όπως επιθυμούσε, να ακούει τη μουσική που επέλεγε και να βλέπει τις ταινίες που την κολάκευαν. Συχνά βλέπουμε φωτογραφίες περασμένων δεκαετιών από το Λίβανο, τη Συρία, το Ιρακ, το Ιραν, που θύμιζαν κοσμοπολίτικα μέρη της Ευρώπης. 

Αλλά η σκληρή πραγματικότητα ήταν πως τελικά κουμάντο δεν κάνουν σε αυτά τα μέρη οι νεολαίες και τα κινήματα αλλά τα πετρέλαια, οι στρατηγοί, οι δικτάτορες και οι αόρατοι ηγέτες της Δύσης που θέλουν τα πετρέλαια και τα φυσικά αέρια τους.

Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να πει πως, παρεμπιπτόντως του πολέμου και αφού θα έχει το Ισραήλ το κεφάλι του ήσυχο στο μέλλον, θα ανθίσουν τα κινήματα και οι μουσουλμανικές μαντίλες θα δώσουν τη θέση τους σε δροσερά κορίτσια με τέλειο μακιγιάζ και μανικιούρ. Μπορεί και αυτό να συμβεί, αλλά πολύ πιο πιθανό είναι το Ιραν να ζήσει ένα καταστροφικό εμφύλιο με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα.

Δεν θα περίμενε κανείς η φιγούρα του απόγονου του Σάχη που κατοικοεδρεύει στην Αμερική εδώ και δεκαετίες να ηγηθεί κάποιου μεταμορφωτικού κινήματος όταν ούτε εμπειρία έχει, ούτε την πολιτική ικανότητα (δεν είναι πολιτικός) να διαπραγματευθεί με τις φυλές και τις εθνότητες του Ιράν για να τους ενώσει. Θα το ευχόμασταν, αλλά είναι απίθανο.

Αλλά και από την πλευρά της Αμερικής, τυχόν μαζικοί θάνατοι στρατιωτών της από πυραυλικές επιθέσεις ή βύθιση πλοίων θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου στις ΗΠΑ. Στον Πόλεμο του Κόλπου τουλάχιστον υπήρχε η πρόφαση της εισβολής του Σαντάμ στο Κουβέϊτ. Εδώ ούτε αυτή δεν υπάρχει. 

Επίθεση που θα έδινε το πρόσχημα πολέμου κατά του Ιράν δεν υφίσταται. Το Ιράν κτύπησε το Ισραήλ στον πόλεμο των 12 ημερών γιατί έτσι κάνουν οι χώρες που δέχονται επίθεση, κτυπούν τον επιτιθέμενο. Και πάλι όμως τότε το Ιράν δεν στόχευσε Αμερικανικά assets στη Μέση Ανατολή παρόλο που Αμερικανικά βομβαρδιστικά συμμετείχαν στο βομβαρδισμό της σύντομης εκείνης αναμέτρησης.

Γνωρίζουμε πως οι φονταμενταλιστές ευαγγελικοί και άλλοι σε καθεστώς σύγχυσης και μειωμένης αντίληψης θα σπεύσουν να υμνήσουν τον πατριωτισμό των servicemen των ΗΠΑ και θα ακουστούν οι γνωστές προπαγανδιστικές κορώνες που ακούμε όταν η χώρα τους σύρεται σε παντελώς άχρηστους πολέμους. Και όπως πάντα, θα θεωρηθούν οι νεκροί πεζοναύτες ή airmen στον επικείμενο πόλεμο ως ήρωες με παράτες και έναν ωραίο τάφο στο κοιμητήριο του Άρλινγκτον.

Το χάος που θα επικρατήσει στο Ιράν δεν προβλέπεται κανείς να το αξιολογήσει ή να πενθήσει για τους νεκρούς των ταραχών που θα ακολουθήσουν και όχι απλώς των εχθροπραξιών. Αν δείτε φρικιαστικά πράγματα στην Τεχεράνη και αλλού, μην απορήσετε.

Ίσως σε κάποια χρόνια να δούμε την ιστορική αυτή χώρα του Ιραν να εκδημοκρατιστεί. Προσωπικώς θα το θεωρούσα πολύ θετικό σημάδι. Ο φονταμενταλισμός από όπου και αν προέρχεται μόνο θάνατο φέρνει. 

Απλώς οι νεκροί, είτε Αμερικανοί είτε Ιρανοί, είτε και Ισραηλινοί εφόσον πέσουν εκατοντάδες νέοι πύραυλοι στο Ισραήλ από το Ιράν, θα στοιχειώνουν τον ύπνο του Τραμπ, του Χεγκσεθ, του Βανς, του Ρούμπιο και των άλλων που η κακή μοίρα και η στενομυαλιά των φονταμενταλιστών Αμερικανών έστειλε στο Λευκό Οίκο.