του Μανόλη Μπουχαλάκη
Το νέο κόμμα του Α. Τσίπρα συγκέντρωσε την κριτική αρκετών πολιτών - ουδέτερων και εχθρών του - επειδή συνειρμικά συνδέεται με την αριστερή οργάνωση ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που λειτούργησε στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής και η οποία, ιστορικά, ήταν προπομπός του Δημοκρατικού Στρατού ο οποίος μετείχε στον εμφύλιο του 1946-1949.
Φυσικά θα ήταν ιστορικά αφελές να ισχυριστεί ο Α. Τσίπρας ή ο οποιοσδήποτε εκ του κόμματος του πως υπάρχει έστω και ελάχιστη ομοιότητα με τον...αυθεντικό ΕΛΑΣ, μια ένοπλη πτέρυγα του τότε παράνομου ΚΚΕ η οποία ακολουθούσε αυστηρά τη δομή και τους ηγέτες του Κομμουνιστικού κινήματος.
Τώρα, αν το ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα επιχειρείται να συνδεθεί με το όνομα της Ελλάδας όπως αυτή αποκαλείτο πριν μερικές δεκαετίες, πάλι δεν φαίνεται να υπάρχει ιδιαίτερη επιτυχία στην ονομασία, αφού το ακρωνύμιο αυτό δεν μπορεί να ταυτιστεί με την Ελλάδα ως κόμμα που εκφράζει άπαντες τους Έλληνες.
Αυτά όσον αφορά το όνομα του νεοϊδρυθέντος κόμματος.
Στην ουσία της υποθέσεως τώρα.
Το μένος και το μίσος προς τον Αλέξη Τσίπρα είναι κάτι ξεχωριστό και διακριτό από τις περιπέτειες του με το ΣΥΡΙΖΑ, τις παραιτήσεις του και το rebranding του.
Πολλοί που παλαιότερα τον λάτρευαν και ήθελαν κονέ και χάρες από αυτόν, τώρα τον μισούν επειδή λέει ήταν απατεώνας και κωλοτούμπας και μας φόρτωσε ένα ακόμη μνημόνιο αξίας 100 δις ευρώ.
Η ιστορία, με βάση τα στοιχεία που αποκαλύπτονται, έχει αποφανθεί επί ενός πράγματος: Η κυβέρνηση Τσίπρα έπαιξε ρώσικη ρουλέτα με το μέλλον της Ελλάδας. Έκανε ένα απίστευτα παιδαριώδες λάθος. Νόμισε πως η "λαϊκή βούληση" μπορεί να επικρατήσει ενός μπλοκ χωρών που δάνειζαν την Ελλάδα και που όταν είδαν πως η χώρα χρεωκοπεί, ζήτησαν είτε τα λεφτά τους πίσω είτε μέτρα.
Ποιός θέλει να χάνει λεφτά που δάνεισε; Υπάρχει κανείς στον επάνω κόσμο που το δέχεται αυτό; Τα δανεικά δεν είναι λεφτά του Πάμπλο Εσκομπάρ από ναρκωτικά ή από πορνεία και τζόγο. Είναι λεφτά φορολογουμένων των άλλων κρατών. Και δεν γίνεται να τα χάσουν αυτοί διότι απλά θα ρίξουν όλες τις κυβερνήσεις τους και θα κάψουν τα κοινοβούλια τους. Τόσο απλά.
Λίγο η απειρία, λίγο η αφέλεια, λίγο οι ανεφάρμοστες θεωρίες του Βαρουφάκη, λίγο ο...αριστερός επαναστατικός οίστρος των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, φτάσαμε εκεί που φτάσαμε.
Η Ιστορία όμως αποκαλύπτει και αυτό που ήδη ξέραμε.
Ο Αλέξης Τσίπρας προσπάθησε να κάνει αυτό που του υπαγόρευσαν οι ψηφοφόροι του. Δηλαδή αυτοί που ήθελαν το χρήμα, ήθελαν τους διορισμούς, ήθελαν τα ρουσφέτια, αλλά δεν ήθελαν τα μέτρα.
Είδαμε πανηγυρισμούς μετά την ανοησία του δημοψηφίσματος, είδαμε τύπους να πίνουν κρασάκι στο Σύνταγμα, κοπέλες να χορεύουν καλαματιανούς, μια ωραία ατμόσφαιρα ωσάν να έδινε συναυλία ο Γιάννης Μαρκόπουλος.
Τι ακριβώς γιορτάσαμε τότε;
Γιατί γιορτάσαμε;
Λέγαμε στους Ευρωπαίους πως βασικά λεφτά δεν σας επιστρέφουμε, ο λαός στην εξουσία και ζήτω η ελευθερία.
Αυτά δεν είναι κουτόφραγκοι οι Ευρωπαίοι να τα καταπιούν. Διότι με βάση τη λογική αυτή, η Ιταλία ή άλλες χώρες που επίσης έχουν θέματα με το χρέος τους, θα μπορούσαν επίσης να κηρύξουν στάση πληρωμών. Και εντός ολίγων ημερών η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη, θα κατέρρεε.
Νοιάζουν τέτοια ψιλά γράμματα τον γλεντζέ στο Σύνταγμα και τις όμορφες και αέρινες κοπέλες που χόρευαν για "τη νίκη";
Όμως νοιάζουν τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Αυτή την σημαντική λεπτομέρεια την ξεχνάνε πολλοί και καταριούνται τον Τσίπρα. Μα ποιός έδωσε στον Τσίπρα το έναυσμα να κάνει το διαπραγματευτή ενώ, προφανώς, δεν είχε το ειδικό βάρος και την εμπειρία να το κάνει;
Οι εκατοντάδες χιλιάδες που τον ψήφισαν.
Έκαναν κάτι κακό; Δεν άξιζαν όλοι αυτοί να μην τύχουν νέου μνημονίου;
Επί της αρχής, φυσικά. Αλλά πριν ζητήσουν το "φτου, ξελευτερία" με τον Τσίπρα, ας αναλογιστούν τι έπραξαν προ του Τσίπρα το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, ειδικά η ΝΔ του Καραμανλή του Β'.
Να θυμίσουμε πως ο Καραμανλής ο Β', ψέλλισε κάτι για μέτρα στο τέλος της δεύτερης θητείας του και οι αγαθοί μας συμπολίτες τον καταψήφισαν ακριβώς γιατί δεν γούσταραν μέτρα.
Και η ιστορία πήρε το δρόμο της με το Γ. Παπανδρέου και τον Α. Σαμαρά. Τα δράματα τα είδαμε.
Οπότε το συμπέρασμα είναι απλό: Δεν γίνεται να εμμένει κανείς στο λαϊκισμό όταν του λένε πως δεν είναι καιρός για τέτοια. Ούτε οι ψηφοφόροι, ούτε οι πολιτικοί.
Ας αφήσουν λοιπόν το μένος κατά του Τσίπρα όσοι γιόρταζαν και πανηγύριζαν σε ένα εμφανώς γελοίας έμπνευσης δημοψήφισμα.
Το μόνο που θα μπορούσαμε να ευχηθούμε εκ καρδίας είναι, πια, ο Αλέξης Τσίπρας να έχει μάθει από το πάθημα του και αυτή τη φορά να είναι προσγειωμένος και ρεαλιστής.
Αλλιώς, θα μείνει με τη λαϊκή βούληση παρέα να διηγούνται ιστορίες περασμένων μεγαλείων.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου