του Μανόλη Μπουχαλάκη
Εδώ και πολλά χρόνια οι σοβαροί ιστορικοί ερευνητές καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: Τα περί διεθνούς δικαίου δεν υπήρξαν ποτέ, ούτε και θα υπάρξουν. Το δίκαιο του ισχυρού κατισχύει πάντοτε από καταβολής κόσμου.
Απλώς, δημιουργήθηκε μια γενιά μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο, η οποία νόμιζε πως η εφαρμογή κάποιων κανόνων ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα απέτρεπε το ξέσπασμα μιας νέας παγκόσμιας σύρραξης και θα απέτρεπε νέους Χίτλερ από το να αιματοκυλήσουν ολόκληρες ηπείρους.
Τα γεγονότα απέδειξαν πως όλα αυτά ήσαν ευσεβείς πόθοι και πως το περίφημο Διεθνές Δίκαιο ήταν σύγγραμμα κάποιου συνταξιούχου φιλοσόφου και νομομαθούς ο οποίος έψαχνε τρόπο να σκοτώνει τη βαρεμάρα του μεταξύ ψαρέματος και μιας κούπας τσαγιού Earl Grey.
Αλλά, για χάριν του άρθρου μας, ας δούμε τι προβλέπει το περίφημο Διεθνές Δίκαιο για την εισβολή ξένης χώρας σε άλλη, ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα:
Ακολουθούν τα σημαντικότερα άρθρα και καταστατικά:
1. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών (UN Charter)
Είναι το θεμέλιο του σύγχρονου διεθνούς δικαίου.
Άρθρο 2, Παράγραφος 4: Είναι ο κεντρικός κανόνας που απαγορεύει τη χρήση βίας. Ορίζει ότι όλα τα μέλη πρέπει να απέχουν στις διεθνείς τους σχέσεις από την απειλή ή τη χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους.
Άρθρο 51: Προβλέπει τη μοναδική εξαίρεση για τη χρήση βίας χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας: το φυσικό δικαίωμα της ατομικής ή συλλογικής νόμιμης άμυνας, σε περίπτωση που ένα κράτος δεχθεί ένοπλη επίθεση.
Κεφάλαιο VII (Άρθρα 39-51): Δίνει στο Συμβούλιο Ασφαλείας την εξουσία να διαπιστώνει την ύπαρξη απειλής κατά της ειρήνης ή πράξης επιθέσεως και να λαμβάνει μέτρα (κυρώσεις ή στρατιωτική δράση) για την αποκατάσταση της διεθνούς ειρήνης.
2. Το Καταστατικό της Ρώμης (Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο)
Το Καταστατικό αυτό ορίζει την εισβολή όχι μόνο ως διακρατική παράβαση, αλλά και ως ατομικό έγκλημα.
Άρθρο 8 bis (Έγκλημα της Επίθεσης): Ορίζει ως "έγκλημα επίθεσης" τον σχεδιασμό, την προετοιμασία ή την εκτέλεση από ένα πρόσωπο που ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο στην πολιτική ή στρατιωτική δράση ενός κράτους, μιας πράξης επίθεσης που παραβιάζει κατάφωρα τον Χάρτη του ΟΗΕ.
Ορισμός Πράξης Επίθεσης: Περιλαμβάνει ρητά την εισβολή ή επίθεση από τις ένοπλες δυνάμεις ενός κράτους στο έδαφος άλλου κράτους, καθώς και οποιαδήποτε στρατιωτική κατοχή.
Ας δούμε την πραγματικότητα.
Η Ρωσία παράνομα εισέβαλλε στην Ουκρανία για να αλλάξει την κυβέρνηση της και να εγκαθιδρύσει κυβέρνηση - μαριονέτα. Η Ρωσία υπέθεσε πως η Ουκρανία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Ρωσικής επικράτειας ιστορικά και εθνολογικά. Κάτι το οποίο οι Ουκρανοί δεν υπέθεσαν. Και έτσι ξεκίνησε ο πόλεμος που μετρά 4 έτη με εκατομμύρια θύματα.
Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ μίλησαν για επιθετικότητα και για παράβαση της Ουκρανικής ανεξαρτησίας και αυτοδιάθεσης. Και εφοδίασαν και εφοδιάζουν την Ουκρανία με άπειρα όπλα και χρήματα.
Πάμε στα τελευταία γεγονότα.
Οι ΗΠΑ εισβάλλουν στη Βενεζουέλα και απαγάγουν τον πρόεδρο Μαδούρο ενώ βομβαρδίζουν και στρατιωτικούς στόχους.
Η Ευρώπη δεν βγάζει κιχ.
Η μικρή Ελλάς δια του πρωθυπουργού της βγάζει ένα μνημειώδους ανοησίας tweet στο οποίο χαρακτηριστικά αναγράφεται "δεν είναι η στιγμή να εξεταστεί η νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών". Αμέσως, οι Τούρκοι πανηγύρισαν έξαλλα. Σου λέει, μια ζωή μας τρίβει στα μούτρα το διεθνές δίκαιο για το Αιγαίο και την Κύπρο. Τώρα που ο Τραμπ καταπάτησε βάναυσα κάθε έννοια δικαίου, δεν επιθυμεί καν να σχολιάσει τη νομιμότητα της προφανούς παραβίασης.
Μα έτσι πάνε τα πράγματα.
Όταν δίνεις βήμα στον εχθρό σου για να λάβεις τη στήριξη ενός προέδρου που φέρεται με αυτό τον τρόπο σε άλλη χώρα, να ξέρεις πως ο εχθρός σου θα εκμεταλλευτεί την απρονοησία σου.
Οι Ρώσοι ήδη χαίρονται και θεωρούν πως και αυτοί είχαν κάθε δικαίωμα να εξαφανίσουν την Ουκρανία από το χάρτη.
Οι Κινέζοι χαίρονται διότι έτσι διευκολύνεται η προσάρτηση της Ταϊβάν.
Οι Γροιλανδοί έχουν πάθει τρέμουλο διότι ο λαοπρόβλητος και ήρωας κάθε ακροδεξιού Τραμπ έχει μιλήσει ευθέως για κατάληψη Ευρωπαϊκού εδάφους.
Αυτός είναι ο κόσμος του 21ου αιώνα, δηλαδή ο κόσμος του 11ου αιώνα. Των αυτοκρατοριών, των βασιλέων και των φέουδων.
Και αν ψάχνετε το διεθνές δίκαιο, ξεχάστε το. Ένα δοκίμιο ήταν, μια άσκηση επί χάρτου για να περνά η ώρα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου