του Μανόλη Μπουχαλάκη
Κατά καιρούς έχουμε τα γνωστά επεισόδια με μετανάστες που εμπλέκονται σε εγκλήματα, όπως πρόσφατα στο Μπέλφαστ. Η συνέχεια τέτοιων περιστατικών γνωστή. Εξαπολύονται πογκρόμ κατά δικαίων και αδίκων. Τα εσώψυχα πολλών ανθρώπων βγαίνουν στην επιφάνεια ενάντια στον ξένο, τον διαφορετικό, τον αλλόθρησκο.
Ας μην μας φαίνεται περίεργο. Από αρχαιοτάτων χρόνων ο άνθρωπος περιχαρακώνεται γύρω από το σόϊ του, τη φυλή του, τη συντεχνία του, το κόμμα του, το σύλλογο του, το έθνος του. Εκεί βρίσκει ταυτότητα και, ελπίζει, αλληλοϋποστήριξη.
Δυστυχώς, αυτά όλα είναι μια απόλυτη αυταπάτη.
Ο άνθρωπος εκ φύσεως είναι κατακτητικός, ζωώδης, θέλει να επιβάλλεται στους αδύναμους. Συχνά η γλώσσα ή η θρησκεία είναι προφάσεις για να "ξεβρωμίσει", όπως ισχυρίζεται, από άλλους ανθρώπους που θεωρεί μιάσματα ή απλώς δεν του κάθονται καλά στο στομάχι.
Θα πάρω παράδειγμα τους Εβραίους.
Κατά τη διάρκεια των χιλιάδων ετών που είχαν σκορπιστεί στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, ήδη από τον 7ο-6ο π.Χ. αιώνα και μετά πάλι το 125 μ.Χ., αντιμετώπισαν απίστευτο μίσος και συχνά τους σκότωναν άνευ σοβαρού λόγου, υποτίθεται ως φέροντες "την κατάρα του θεανθρώπου" (θα αναλυθεί αυτό σε άλλο άρθρο), αλλά στην πραγματικότητα γιατί οι Εβραίοι μη δυνάμενοι να κάνουν άλλα επαγγέλματα λόγω συντεχνιών, γίνονταν τραπεζίτες. Και όποιος έπαιρνε τα λεφτά τους είχε συνήθως μια θερμή λαχτάρα να τους σκοτώνει για να μην τους τα επιστρέφει.
Για να μην μακρηγορούμε, αν και η Ιστορία διδάσκει πολλά και ωραία, συχνά άλλοι ήσαν οι λόγοι εκδίωξης και φόνου των μειονοτήτων ή των μεταναστών.
Διότι, η Ιστορία όπως είπαμε έχει αμετακλήτως κρίνει πως ο ξένος στην πλειοψηφία των περιπτώσεων ήταν πολύ χρήσιμος. Σαν δούλος στις φυτείες, σαν μισθοφόρος στρατιώτης, σαν κωπηλάτης στις γαλέρες, σαν πειραματόζωο, σαν αντικείμενο περίγελου επειδή ήταν μαύρος, Ασιάτης, Αβορίγινας, Ινδιάνος, ακόμη και τεμπέλης Έλληνας (για να θυμηθούμε τα χρόνια των μνημονίων).
Ποιός δεν εκμεταλλεύεται σήμερα τον ξένο, ειδικά τον άπορο και ίσως και άπατρι;
Ποιός του δίνει μεροκάματο ένα δολάριο ή, στις "ανεπτυγμένες" χώρες δέκα ευρώ ή δεκαπέντε για να του μαζεύει τις ντομάτες, τις φράουλες και τα άλλα φρούτα και λαχανικά;
Ποιός τον θέλει στις οικοδομές για να φτιάχνει τερατουργήματα στο Ντουμπάϊ για να περνούν καλά (και ψεύτικα) οι influencers και οι λεφτάδες;
Ποιός τον έχει να βλέπει τους ασθενείς συγγενείς του;
Ποιός αρέσκεται στο σεξ με τις γυναίκες του με αντάλλαγμα λίγα λεφτά;
Ποιός τον κρατά παράνομα στη χώρα του για να μην προσλαμβάνει προσωπικό από τους ντόπιους που θα του στοίχιζαν ακριβά και μετά θα έπρεπε να πουλά το προϊόν του επίσης ακριβότερα και άρα ίσως τα παράταγε και πήγαινε για ψάρεμα;
Κάποιος εδώ θα μπορούσε να αντιτείνει πως ο μετανάστης οφείλει είτε να είναι χρήσιμος στην κοινωνία που τον δέχεται, είτε να φύγει. Κανείς δεν θέλει εγκληματίες.
Σοφόν το σαφές.
Αλλά δεν πρέπει να υπάρχει και άνθρωπος που ευχαρίστως θα δεχτεί στη γειτονιά του έναν δολοφόνο ή ληστή κι ας είναι και ημεδαπός ή μπατζανάκης μας. Συχνά τα δικαστήρια δεν δέχονται ισχυρισμούς πως ο κακοποιός "είναι καλό παιδί" και "εκκλησιαζόμενος κάθε Κυριακή". Το έγκλημα είναι έγκλημα και δεν παίζει σημασία ποιάς εθνικότητας είναι ο εγκληματίας.
Προφανώς λοιπόν δεν θέλει μια κοινότητα εγκληματίες αλλοδαπούς ή ημεδαπούς.
Ούτε και θέλει να πέφτει θύμα κυκλωμάτων που θησαυρίζουν φέρνοντας καραβιές μεταναστών που ευελπιστούν να καταλήξουν στη Γερμανία με σπίτι και επιδόματα. Για αυτό εξάλλου η μεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε. τείνει να αυστηροποιείται και σε λίγο καιρό πλέον οι μετανάστες που χρησιμοποιούν τις σάπιες ψαρόβαρκες για να πλεύσουν στη Μεσόγειο θα θεωρούνται άτυποι κρατούμενοι.
Άλλο όμως η αυστηρή μεταναστευτική πολιτική και ο φραγμός στην ανεξέλεγκτη αλλά παράλληλα οργανωμένη στα πρότυπα δικτύων ναρκωτικών και όπλων μετανάστευση μέσω των κυκλωμάτων και άλλο το μίσος αυτό καθεαυτό στον αλλοδαπό.
Αυτά πρέπει, και επιβάλλεται, να τα ξεχωρίσουμε.
Στο παρελθόν, στις "δημοκρατικές" ΗΠΑ των αρχών του 20ου αιώνα, Ιταλοί και Έλληνες όπως και άλλοι λαοί, εθεωρούντο υπάνθρωποι, αχρείοι, από τους λεγόμενους WASPS (Whites, Anglo-Saxons, Protestants). Όχι για κανένα σοβαρό λόγο. Απλώς επειδή ήσαν άλλης φυλής που δεν ταίριαζε με τα πρότυπα της εξόχως ρατσιστικής Αμερικής του 20ου αιώνα.
Έχοντας λοιπόν βιώσει ως έθνος το φυλετικό ρατσισμό, ας αναλογιστούμε την αξία του σεβασμού του αλλόφυλου, του αλλόθρησκου, του "ξένου" και ας δούμε αν μέσα από αυτούς βρούμε άτομα άξια αργότερα να φέρουν την ελληνική ιθαγένεια. Παράλληλα όμως, οφείλουμε να στεκόμαστε εμπόδιο στους εκμεταλλευτές των αλλοδαπών. Και στις μεγάλες "μαφίες" των κυκλωμάτων αλλά, οπωσδήποτε, και στους ημεδαπούς που τους εκμεταλλεύονται άγρια.
Ουσιώδης διαφορά μεταξύ των δύο δεν υπάρχει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου